ΠΤΩΤΙΚΗ ΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΣΟΣΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ

Ενας νόμος που οδηγεί στην ανάγκη της ανατροπής

Από τη στιγμή και μόνο που κάθε παραγωγική δραστηριότητα διακόπτεται όταν δεν αποφέρει κέρδη στους καπιταλιστές, σημαίνει ότι για τους εργαζόμενους ήρθε η ώρα να απαλλαγούν από αυτούς και την παρουσία τους

Στο σοσιαλισμό, η συνεχής αντικατάσταση της εργατικής δύναμης από τις μηχανές και τα αυτοματοποιημένα μέσα παραγωγής, μια διαδικασία που είναι βαρίδι της ανάπτυξης, σήμερα στον καπιταλισμό, θα αποτελέσει το εργαλείο για την πραγματική απελευθέρωση του εργαζόμενου (φωτ. από γαλακτοβιομηχανία στην ΕΣΣΔ)

Αν το καλοσκεφτούμε είναι ο απόλυτος παραλογισμός: Η μεγάλη μάζα των εργαζομένων ζει στερούμενη μια σειρά από βασικά είδη λαϊκής κατανάλωσης και δεν μπορεί καν να πλησιάσει υπηρεσίες που είναι στοιχειώδεις για τη βελτίωση του βιοτικού της επιπέδου, αλλά την ίδια στιγμή, βγαίνουν οι καπιταλιστές και λένε κλείνω την επιχείρηση, βάζω λουκέτο στην εταιρεία, κατεβάζω οριστικά τα ρολά. Η μόνιμη επωδός είναι «δε βγαίνω», «δε με συμφέρει», «δεν έχω κέρδος» και να 'σου, καπάκι, η οικονομική κρίση, η οποία χτυπάει αλύπητα τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, ενώ παράλληλα καταστρέφει και ένα - πολλές φορές σημαντικό - μέρος των παραγωγικών δυνάμεων. Εκτοπίζοντας και θέτοντας «εκτός λειτουργίας» εκατομμύρια εργατικά χέρια, αναγκάζοντας σε υπολειτουργία το συνολικό παραγωγικό δυναμικό και οδηγώντας στο κλείσιμο δεκάδες και εκατοντάδες εργοστάσια και παραγωγικές, μέχρι εκείνη τη στιγμή, μονάδες. Τι συμβαίνει, λοιπόν, και σε ένα σύστημα όπου την εξουσία έχουν στα χέρια τους οι αστοί και κύριο μέλημα του οποίου είναι να ενισχύει συνεχώς τη θέση τους στην κοινωνία σε βάρος, μάλιστα, όλων των άλλων κοινωνικών ομάδων, να βγαίνουν αυτοί οι ίδιοι οι καπιταλιστές και να δηλώνουν χρεοκοπία των εταιρειών και επιχειρήσεων που ελέγχουν;

Οικονομικά αιτήματα και πάλη αξιών

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου grousis@ath.forthnet.gr

Η πολύμορφη, γενικευμένη επίθεση ενάντια στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες και η συνεπαγόμενη ενδυνάμωση του αυταρχισμού και της καταστολής έτσι ώστε να καμφθούν οι όποιες αντιδράσεις, έχει σαν συνέπεια το ίδιο το κίνημα αντίστασης να ρίχνει το βάρος του σε διεκδικήσεις οικονομικού χαρακτήρα και δευτερευόντως σε διεκδικήσεις που έχουν να κάνουν με την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Η κομμουνιστικοποίηση ως έξοδος από την κρίση

(Κείμενο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Echanges αριθ. 131, στις 3 Φεβρουαρίου 2010, σαν συνεισφορά σε έναν διάλογο σχετικά με την κρίση και την πιθανή έκβασή της.)
***
Το σημείωμα που ακολουθεί είναι επίτηδες πολύ περιληπτικό. Δεν αναπτύσσει διεξοδικά την κριτική στον προγραμματισμό[1] – η οποία έχει ήδη γίνει σε μεγάλο βαθμό– αλλά αρκείται στην υπενθύμιση των πρόσφατων πτυχών του κοινωνικού κινήματος οι οποίες ενισχύουν την αντίληψη που βάζει στο επίκεντρο την κομμουνιστικοποίηση.

1. Η αμεσότητα του κομμουνισμού
1.1 Ορισμός και προέλευση
Όταν μιλάμε για «αμεσότητα», δεν πρέπει να συγχέουμε το αδιαμεσολάβητο με το ακαριαίο. Ως αμεσότητα του κομμουνισμού αντιλαμβανόμαστε το γεγονός ότι η προλεταριακή επανάσταση δεν έχει πλέον ως στόχο τη δημιουργία μιας μεταβατικής κοινωνίας, αλλά απευθείας τον κομμουνισμό. Κατά συνέπεια: δεν τίθεται πλέον ζήτημα κατάληψης της πολιτικής εξουσίας, ούτε συμμαχίας με άλλα κοινωνικά στρώματα, ούτε μιας εξελικτικής πραγματοποίησης της μετάβασης (μαρασμός του κράτους κλπ).

FACTORY επιθεώρηση για τους μητροπολιτικούς ανταγωνισμούς

FACTORY επιθεώρηση για τους μητροπολιτικούς ανταγωνισμούς, κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ, Θεσσαλονίκη

Το Μάρτιο του 2004, μπαίνοντας στο εγκαταλειμμένο εργοστάσιο της Υφανέτ δεν είχαμε παρά μια γενική εικόνα γι αυτό που θέλαμε να κάνουμε. “Η κατάληψη ως πράξη είναι μόνο μια στιγμή απελευθέρωσης, ένα ακόμη εργαλείο στο οπλοστάσιο της ανατροπής. Μέσα όμως στα πλαίσια της αυτοοργάνωσης και στραμμένη ενάντια σε κάθε εξουσία και ιεραρχία, μπορεί να αποτελέσει μια ρωγμή στο οικοδόμημα της αλλοτριωμένης καθημερινότητας του καπιταλιστικού κόσμου.“ γράφαμε στο διακηρυκτικό μας κείμενο.

ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΜΕΙΩΣΗΣ ΣΤΟ ΤΟΡΙΝΟ

Το κείμενο είναι από τη μπροσούρα Το Σπίτι Των Κλεφτών που μπορείτε να κατεβάσετε εδώ: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1188310

Image scaled down

Για να μελετήσουμε τις εξελίξεις των κοινωνικών αγώνων στη Δυτική Ευρώπη από το 1968 κι έπειτα, πρέπει να στραφούμε στην Ιταλία. Η οργάνωση του εργατικού κινήματος, συχνά σε μαζική κλίμακα, έχει προσλάβει αυθεντικές μορφές. Αστικοί αγώνες οδήγησαν σε οργανωμένες (πολιτικές) συνδικαλιστικές και τοπικές δράσεις με διακυβεύματα συνδεδεμένα με τη κατανάλωση.

     Από αυτήν την άποψη, το κίνημα της αυτομείωσης, που ξεκίνησε στο Τορίνο το φθινόπωρο του 1974, συνιστά μια εξέλιξη ύψιστης σημασίας. Αυτομείωση είναι η ενέργεια εκείνη με την οποία οι καταναλωτές, σε επίπεδο κατανάλωσης, και οι εργάτες, σε επίπεδο παραγωγής, αναλαμβάνουν οι ίδιοι να μειώσουν, σε ένα συλλογικά αποφασισμένο επίπεδο, την τιμή των δημόσιων υπηρεσιών, της στέγασης, του ηλεκτρικού ρεύματος ή στα εργοστάσια, το ρυθμό παραγωγικότητας.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης

Εισαγωγή.

Το κείμενο αυτό αποτελεί το πλαίσιο γύρω από το οποίο προτείνουμε να στηθεί η Κίνηση Εργαζομένων. Στις σελίδες του καταγράφεται σύντομα και περιεκτικά σε απλή γλώσσα μια ανάλυση γύρω από τη σημερινή πολιτική και οικονομική συγκυρία τόσο σε διεθνές όσο και σε εθνικό επίπεδο, αλλά και μια τοποθέτηση για την κατάσταση που επικρατεί στο εργατικό κίνημα.

Μέσα από αυτήν την ανάλυση της κατάστασης, προκύπτει και η δημιουργία της Κίνησης στο πλαίσιο της αναγκαιότητας δημιουργίας ενός πόλου αναφοράς του ακηδεμόνευτου ταξικού συνδικαλισμού, που έρχεται σε σύγκρουση με τον κρατικοδίαιτο ξεπουλημένο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ, και καταδικάζει την αναποτελεσματική δράση του κομματικού συνδικαλισμού του ΠΑΜΕ.

Μια Κίνηση η οποία δεν έχει στόχο να μετασχηματιστεί –από μόνο της- στον πόλο του ακηδεμόνευτου ταξικού συνδικαλισμού, άλλα θέλει να συμβάλλει ως ένα πολιτικό-συνδικαλιστικό σχήμα:

- Στη προπαγάνδιση και προώθηση του αναγκαίου περιεχομένου και μορφών δράσης μέσα στους ίδιους τους εργαζομένους.

- Στην μετεξέλιξη όλων των προσπαθειών που και σήμερα γεννιούνται – με αντιφάσεις και αδυναμίες – μέσα αλλά και έξω από τα πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία, σε ένα ανεξάρτητο εργατικό κέντρο αγώνα).

- Στην συμμετοχή μας, μέσα στα εργατικά αντικαπιταλιστικά σχήματα, όπου κι αν αυτά υπάρχουν.

Επίσης στο κείμενο προκύπτουν και οι βασικές θέσεις που προωθεί η Κίνηση στους εργαζόμενους και στην κοινωνία. Συνοψίζονται ξεκάθαρα οι βασικοί στόχοι τους οποίους θέτει και για τους οποίους αγωνίζεται η Κίνηση στην κατεύθυνση της περιγραφής των όρων αποτελεσματικότητας που χρειάζεται το εργατικό κίνημα για την οργάνωση της Κοινωνικής Αυτοάμυνας και της Αντεπίθεσης απέναντι στους καταπιεστές των εργαζομένων και των κατώτερων στρωμάτων της κοινωνίας.