Η οικοδόμηση της νέας, της αταξικής κοινωνίας, του κομμουνισμού, δεν αποτελεί απλώς και μόνο μία μετάβαση από κάποιο σχηματισμό σε κάποιον άλλο, αλλά συνιστά την εμφάνιση και την διαμόρφωση ενός ριζικά νέου τύπου κοινωνικής ανάπτυξης. Πρόκειται για μία κοσμοϊστορική αλλαγή, η οποία, ως προς το βάθος, την κλίμακα και τις προοπτικές της υπερβαίνει ακόμα και την μετάβαση της αρχαιότητας από την προ-ταξική στην ταξική κοινωνία. Πρόκειται για μία άρνηση-διαλεκτική άρση, τόσο των ταξικών ανταγωνιστικών τύπων ανάπτυξης της κοινωνίας, όσο και των πριν από αυτούς βαθμίδων, δηλ. ολόκληρης της μέχρι τώρα ιστορίας της ανθρωπότητας και των προϋποθέσεων της. Η επισήμανση αυτή θα πρέπει να υπολογίζεται όταν διατυπώνονται διάφορες εικασίες και εκτιμήσεις σχετικά με τους ρυθμούς οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, με τις δυσκολίες που προκύπτουν κ.λ.π. Η επισήμανση αυτή αφορά επίσης τις δυσκολίες, την αντιφατικότητα και τον ιδιαίτερα περίπλοκο χαρακτήρα των σχετικών θεωρητικών προσεγγίσεων..."

Δ. Πατέλη, Μ. Δαφέρμου, Π. Παυλίδη
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κ.ΠΡΕΒΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κ.ΠΡΕΒΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

4/25/2011

«Βρισκόμαστε μπροστά σε έναν μεταμοντέρνο εκφυλισμό του ευρωκομμουνισμού»


Κοστάντσο Πρέβε


Ο Κοστάντσο Πρέβε, Ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας, φιλέλληνας με μια βυρωνική διάσταση, αφού «πριν από τις αρχαιότητες, πριν από τα νέα ελληνικά, πριν από τον Σοφοκλή και τον Σωκράτη, πρέπει να επιζήσει ο ελληνικός λαός», όπως λέει χαρακτηριστικά, είναι γνωστός και αγαπητός στο ελληνικό κοινό από το έργο και την παρουσία του στην Ελλάδα.
Συνέντευξη στην Αριάδνη Αλαβάνου, για την εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς»
Η Λιβύη βομβαρδίζεται επί τρεις και πλέον εβδομάδες από δυτικές νατοϊκές δυνάμεις, με τη γνωστή πια ιμπεριαλιστική αυθαιρεσία. Τι θα είχατε να πείτε για την εξέλιξη αυτή; Ποιες οι προοπτικές;
Όταν ξεκίνησε η επανάσταση, η εξέγερση στη Λιβύη, αντιλήφθηκα αμέσως ότι δεν ήταν μια κατάσταση ίδια με τις εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο. Ήταν κάτι πιο οργανωμένο. Αλλά τις πρώτες τρεις-τέσσερις ημέρες κρατούσα ίσες αποστάσεις. Διότι, εφόσον έγινε εξέγερση, πρέπει να είχε και μια αιτία στη Βεγγάζη και αλλού. Στη συνέχεια, όταν είδα τη στρατιωτική επέμβαση της Αμερικής και του Σαρκοζί, κατάλαβα ότι υπήρχε κάτι το βρόμικο μέσα εκεί. Τώρα, μετά την επίθεση, την ένοπλη επίθεση του ΝΑΤΟ, δεν πιστεύω βεβαίως ότι ο Καντάφι είναι «σύντροφος» ή καλός κοκ, έχει όμως το δικαίωμα να αμυνθεί. Πιστεύω ότι όλοι εμείς, οι Έλληνες, οι Ιταλοί, οι αριστεροί, πρέπει να υποστηρίξουμε τις προσπάθειες του Τσάβες και της Αφρικανικής Ένωσης να επέλθει συμβιβασμός και μεσολάβηση. Αυτή είναι η σωστή στάση και όχι, βεβαίως, η υποστήριξη της «ανθρωπιστικής επέμβασης». Αυτό είναι το χειρότερο, κατά τη γνώμη μου.