Παρακαλώ, από πού πάει για τον κομμουνισμό;

Δρόμοι προς τον κομμουνισμό-Ένα φάντασμα στοιχειώνει την πολιτική συζήτηση στη Γερμανία. Το φάντασμα του κομμουνισμού.

Της

Γκεζίνε Λετς

http://www.epohi.gr/

 

Ένα φάντασμα στοιχειώνει την πολιτική συζήτηση στη Γερμανία. Το φάντασμα του κομμουνισμού. Πολιτικοί της Δεξιάς και της Σοσιαλδημοκρατίας, μεγαλοστελέχη της Κρατικής Ασφάλειας και από πίσω εκατοντάδες φλύαροι δημοσιογράφοι των αστικών ΜΜΕ βλέπουν τον κομμουνισμό, που θεωρούσαν ότι είχε θαφτεί για πάντα, να προβάλλει μέσα από το κόμμα die Linke. 

Κάποιοι μάλιστα ζήτησαν την απαγόρευση του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς, οπωσδήποτε, όμως, τη στενή παρακολούθηση από την Κρατική Ασφάλεια. Αφορμή ένα άρθρο της συμπροέδρου του κόμματος Γκεζίνε Λετς με τίτλο «Δρόμοι προς τον κομμουνισμό» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Junge Welt». H «Junge Welt», γνωστή στους αναγνώστες της «Εποχής», διοργανώνει κάθε χρόνο ένα διεθνές συνέδριο που φέρει το όνομα της Ρόζας Λούξεμπουργκ. 

Φέτος ο τίτλος του συνεδρίου ήταν «Παρακαλώ, από πού πάει για τον κομμουνισμό;» Σε αυτό 5το πλαίσιο δημοσίευσε άρθρο της  Γκεζίνε Λετς. Κι εκεί υπάρχει η τρομερή φράση: «Τους δρόμους προς τον κομμουνισμό μπορούμε να τους βρούμε μόνο αν ξεκινήσουμε το δρόμο μας και δοκιμάσουμε, είτε είμαστε στην αντιπολίτευση είτε στην κυβέρνηση.» Επομένως, λέει η Ιερά Συμμαχία, το die Linke, επιδιώκει την εγκαθίδρυση κομμουνιστικού καθεστώτος, άρα είναι αντισυνταγματικό κόμμα. Βέβαια, στη Γερμανία υπάρχει και δρα το μικρό Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα –που παρακολουθείται στενά από την Κρατική Ασφάλεια, αλλά είναι νόμιμο, με γραφεία, εφημερίδα κ.λπ. 

Η επίθεση κατά του die Linke αποσκοπεί (και εν μέρει το κατάφερε) να ανακόψει την ανοδική πορεία του κόμματος, αλλά όχι μόνο. Η απαγόρευση ή έστω η παρεμπόδιση της χρήσης του τίτλου «κομμουνιστικός» σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, προτάσεις για ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η απόρριψη βιβλίων από εκδότες, εάν ο συγγραφέας είναι ύποπτος ότι πάσχει από κομμουνισμό, η μεγάλη δυσκολία μαρξιστών επιστημόνων να βρουν θέση στα Πανεπιστήμια, όλα αυτά εξαπλώνονται στον «χώρο ελευθερίας» που σύμφωνα με τις Συνθήκες, είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε αυτή τη συγκυρία έγινε η επίθεση κατά του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς, και επομένως δεν είναι μόνο γερμανική υπόθεση.

 Η Γκεζίνε Λετς δεν έκανε πίσω στην επίθεση που δέχτηκε, ούτε και όταν επικρίθηκε και από συντρόφους της. Κι όμως η ίδια δεν χαρακτηρίζει τον εαυτό της κομμουνίστρια, συγκαταλέγεται μάλιστα στη «μετριοπαθή» πτέρυγα του κόμματός της που είχε προτείνει να είναι αυτή μόνη πρόεδρος.

ΗΠΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ» ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Πάρης Χρυσός

Σε ποιον ανήκει η γνώση; Σε ποιον ανήκει ο πολιτισμός;

Σήμερα, στην εποχή του διαδικτύου τα δυο ερωτήματα

αποκτούν όχι μόνο νόημα, αλλά και τεράστια επιστημονική,

πολιτιστική, οικονομική, κοινωνική, πολιτική, νομική

σημασία. Η δυνατότητα ψηφιοποίησης των άυλων αγαθών και

ακόμα περισσότερο η ανταλλαγή τους μέσω του διαδικτύου

σηματοδοτεί σίγουρα μια μεταβατική περίοδο στο εμπόριο

τους (μουσική, ταινίες, λογισμικό, γνώση.). Ιδιαίτερα,

σε ό,τι αφορά τους προγραμματιστές και τους μηχανικούς

υπολογιστών τέτοια ερωτήματα διχάζουν τον κόσμο των νέων

τεχνολογιών: από τη μια πλευρά οι πολυεθνικές λογισμικού

και τέχνης με οργανισμούς όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός

Πνευματικής Ιδιοκτησίας και πάρα πολλές κυβερνήσεις, από

την άλλη οι προγραμματιστές μαζί με τους

(συνειδητοποιημένους και μη) χρήστες. Και με επίκεντρο

τις ΗΠΑ, ένα νομικό - οικονομικό θρίλερ διαδραματίζεται

σήμερα, που επηρεάζει ολόκληρο τον πλανήτη.

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Όταν λέμε

πνευματική ιδιοκτησία εννοούμε κυρίως δυο πράγματα: το

copyright και τις πατέντες (διπλώματα ευρεσιτεχνίας). Το

copyright είναι το αποκλειστικό δικαίωμα που παραχωρεί

το κράτος στον δημιουργό ή τον συγγραφέα ενός έργου να

αντιγράφει, να τροποποιεί και να διανέμει το έργο.

«Δημιουργός» ή «συγγραφέας» του έργου δε θεωρείται

υποχρεωτικά ο δημιουργός ή ο συγγραφέας του έργου,

σύμφωνα με την ελληνική για παράδειγμα νομοθεσία. Στο

βαθμό που το έργο έχει προκύψει κατά τη διάρκεια

εξαρτημένης εργασίας ή μετά από ανάθεση, τον «τίτλο»

αυτό και τα αποκλειστικά δικαιώματα που απορρέουν αποκτά

ο εργοδότης. Η νομοθεσία των ΗΠΑ μιλάει πιο ξεκάθαρα για

ιδιοκτησία και ιδιοκτήτη των πνευματικών δικαιωμάτων.

Το copyright προέκυψε ιστορικά με την εμφάνιση του

τυπογραφείου και της δυνατότητας για μαζική αναπαραγωγή

αντιγράφων (από την Κίνα μέχρι την Αγγλία). Εξασφάλιζε

το μονοπώλιο στο εμπόριο των βιβλίων από τη συντεχνίες

που είχαν την ευμένεια του κράτους. Οι πατέντες έχουν να

κάνουν με τις εφευρέσεις. Η λογική είναι η παραχώρηση

του αποκλειστικού δικαιώματος εκμετάλλευσης μιας

εφεύρεσης από τον εφευρέτη για ένα περιορισμένο χρονικό

διάστημα, ως κίνητρο για την προώθηση του έργου του. Τι

γίνεται όμως όταν φτάνουμε στο λογισμικό, τους

υπολογιστές και το διαδίκτυο; Η μάχη στις ΗΠΑ

πραγματοποιείται σε δυο πεδία: από τη μία στο πεδίο της

μουσικής και του κινηματογράφου και γενικότερα του

εμπορίου των τεχνών, από την άλλη στο πεδίο του εμπορίου

λογισμικού.

Το 1998 ψηφίστηκε από τη Γερουσία των ΗΠΑ το Digital

Millennium Copyright Act (DMCA). Σύμφωνα με το νόμο

αυτό, ποινικοποιείται όχι μόνο η παράνομη

αντιγραφή/τροποποίηση/διακίνηση ενός έργου, αλλά και η

παραγωγή προϊόντων (hardware, software ή απλά manual)

που θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάποιον ή κάποια να

παραβεί τα αποκλειστικά δικαιώματα που απορρέουν από το

copyright! Ένα πραγματικό κυνήγι μαγισσών έχει ξεκινήσει

από τότε. Η ίδια η χρήση των peer to peer δικτύων

ποινικοποιείται επίσης. Το κλείσιμο του Napster το 2001

ήταν μια πρώτη επίθεση κλίμακας στα p2p δίκτυα. Το

καλοκαίρι που μας πέρασε το Kazaa ακολούθησε μια

παρόμοια μοίρα, με την επιβολή λογοκρισίας στην

αναζήτηση μουσικής (3.000 απαγορευμένες λέξεις...). Η

Recording Industry Association of Americas είναι η

μεγάλη τιμονιέρισσα σε αυτή την σταυροφορία. Μετράει ήδη

18.000 αγωγές τον τελευταίο καιρό ενάντια σε χρήστες

p2p. Μεταξύ τους έφηβοι που καταδικάζονται σε ποινές

χιλιάδων δολαρίων επειδή ανταλλάζουν την αγαπημένη τους

μουσική.

Η μπάλα παίρνει φυσικά και τους προγραμματιστές. Ο Ρώσος

προγραμματιστής Dmtry Sklyarov τον Ιούλιο του 2001

φυλακίστηκε για κάποιες εβδομάδες και τέθηκε υπό

περιορισμό για πέντε μήνες στις ΗΠΑ μετά από ομιλία του

σε επιστημονική διάσκεψη στο Λας Βέγκας. Το έγκλημά του

ήταν ότι εργαζόταν σε μια επιχείρηση στην Ρωσία, η οποία

παρήγαγε ένα πρόγραμμα που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί

για να σπάσει την κωδικοποίηση που είχε κάνει η Adobe σε

ένα ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο που διέθετε, και να

μετατρέψει τα βιβλία σε μορφή PDF. Στο πεδίο των

πατεντών λογισμικού τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Στις

ΗΠΑ υπάρχουν ήδη πάνω από 150.000 πατέντες λογισμικού,

που καλύπτουν αλγόριθμους και τεχνικές προγραμματισμού

υπολογιστών. Παραδείγματα πατεντών είναι το ηλεκτρονικό

εμπόριο (!), ο αυτόματος ορθογραφικός έλεγχος μιας λέξης

μετά την πληκτρολόγηση του space και άλλες συνήθειες των

χρηστών των υπολογιστών και του διαδικτύου. Υπάρχουν

αρκετές νομικές εταιρείες στις ΗΠΑ που κατέχουν πατέντες

λογισμικού, χωρίς να ασχολούνται με τη δημιουργία

προγραμμάτων. Η κατάσταση είναι εφιαλτική για

μικρομεσαίες επιχειρήσεις, προγραμματιστές και χρήστες.

Οι μεγάλες εταιρείες των καλλιτεχνικών προϊόντων και

εκείνες του λογισμικού αξιώνουν επί της ουσίας τον

έλεγχο του διαδικτύου, πλευρών της οικονομίας, του

λογισμικού. Η απάντηση υπάρχει ήδη, με το ελεύθερο

λογισμικό. Ειδικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η μάχη που

μαίνεται αυτές τις μέρες για τις πατέντες λογισμικού

είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Ποιος από τους δυο «κόσμους» θα

υπερισχύσει είναι κάτι που αφορά όλους μας.

http://www.epohi.gr